خانه ای ساخته ام

پلکانش همه مهر،دربهایش احساس

شیشه اش آینه ادراک است

آه اما خانه ........

ساکنش درویش است ، آن تهیدست خیال ، آن تهیدست رفیق

او کسی می خواهد رغبت یکرنگی در وجودش باشد

او کسی می خواهد که وجودش باشد

رنج ابیات دلش را خواند ، هیجان نگهش را داند

او کسی می خواهد ، نی لبک زن باشد

بربط و ضرب و سه تار

همه فرمانبر دستش باشند

ماه وخورشید و فلک ، همه محو نگه نرگس مستش باشند

او تو را می خواهد

نغمه اش شیوا کن

خانه اش زیبا کن ...

کلبه کوچک و سبز آرامش مرا بر فراز قله های سپید پوش  عشقت پایدار بدار.

خدایا!

چشمه جوشان امید واری مرا در مسیر اقیانوس بی نیاز، جاری گردان.

خدایا!

آسمان لاجوردی اندیشه های پویای مرا به نور خورشید آستانت گرما ببخش.

خدایا!

به صندقچه کوچک سینه ام، تاب طپش پرشور زندگی را ببخش تا وسعت و فراخی یابد.

خدایا!

کلام زمینی مرا با آیات الهام بخش الهی، روحی آسمانی بخش تا قلم قادر باشد

 شکرانه ی آن را به جا آورد.

خدایا!

چشمان کوچک مرا به وسعت کائنات بی انتهایت بگشا تا ذره ای از نعمت های

 بی شمار تو را نادیده نگیرم.

خدایا!

پرنده سبک بال وجودم را در آشیانه ی آغوش پر مهرت آرام ده تا لالایی دلنشین آفرینش،

مرا به خواب شیرین با تو بودن فرو برد.

نویسنده و مترجم: دانیال خوشنویس

اگر جواتی عاشق شد چه کند؟ من هم زیر آن نوشتم (صبر) برای بار دوم از آنجا

گذر کردم زیر نوشته من کسی نوشته بود(اگر صبر نداشته باشد چه کند)؟

 من با بی حوصلگی نوشتم(مرگ) برای بار سوم که از آن جا عبور می کردم

 انتظار داشتم زیر نوشته من نوشته ای باشد ما زیر تخته سنگ جوانی را

                                     مرده یافتم.....

   و حضار ،جمعی از عاشقان و دل سوختگان......

   قاضی اسم من را بلند خواند و گناهم را دوست

   داشتن اعلام کرد.

    پس محکوم به تنهائی و مرگ شدم.

    کنار چوبه دار از من خواستند تا آخرین خواسته ام

     را بگویم و من گفتم به او بگوئید:

                         هنوز دوستش دارم 

 تو بمان من میروم  این بار من کوچ  میکنم،

     میروم تا تو هوای رفتن نکنی،

  میروم تا فردایت را به حضور امروز نبازی،

  من میروم اما تو را به باران سوگندمی سپارم،

                  تا تو بمانی و من بروم.

                   طرحی است از رویای رسیدن

                                           که به آن می اندیشم 

    و امروز غم دوری از هم

                                  فاصله ایست جاوید

میان آن رویای کودکانه

                      واین است واقعیت تلخ اما صادقانه........

  یاد تو آرامشی است طوفانی

می خوابه تا آرامش

نیلوفر بهم نخوره پس اگر کسی را دوست

داری برای داشتنش

سالها صبر کن.

بس تنگ است.

بی خیالی سپر هر دردیست. بازهم میخندم

آنقدر میخندم که

غم از روی رود.

 تلخی می چشیدی اگر به مرگ آرزوها می رسیدی پشیمون

 میشدی از این که عشق آفریدی.